كُنج تنهايي خويش

به خودم مي نگرم

گاهي گريه و گاهي خنده اي

به لبانم مي نشانم

*      *       *

عبور از اين بي راهه ها

بر هم مي زند خيال ما را

سرگيجكي مُزمن ،‌ به افكارم مي نشانم

*       *       *

 نگو كه باور ندارم

خاك هم مرا پس مي زند

پس بوسه اي شيرين

به نهادش مي نشانم

*        *        *

كُنج تنهايي خويش

به خودم مي نگرم

خسته و محزون پيكرم را

به بالين مي نشانم

*        *          *

كنج تنهايي خويش

به ستاره ها مي نگرم

كُنج تنهايي خويش

خوابي به چشمانم مي نشانم .

واژه ها را كه مي گردم ، گم مي شوم
دور ِ دور
فكري به قلبم مي رسد
نجواي ترس پيداست
كوته ولي با سوز
از خيالِ خام جمله هايم مي نالد
كه راه را گم كرده اند .
از بطن چپ يا راست
به مغزم مي رسند
و در پيچاپيچ سلولهاي خاكستري فراموش مي شوند .
واژه ها تاييد شدند
جايي براي نوشتن نيست !

ثانیه ها را به من چه ؟
من که نمی دانم
 از شروع ، از شعر
چه مي خواهم 
 نمي دانم در كدام بي راهه
سكوت با من هم سایه شد
پايان راه كجا بود
نمي دانم ، نمي دانم !

از کابوس های شبانه ام چه بگویم ؟
به که بگویم ؟
شبی که باور سکوت
در ابهامات پیچا پیچ مغزم جان می گرفت ؟
کسی نبود !
جایی نبود !
من باور کرده بودم که اینجا شهر سکوت است .

خواسته هايم ، ناخواسته هايم شده است

اندوهي بزرگ بر من حاكم شده است

گريزي مي خواهم در اين سوختن ها

تا كه پروانه را

ديداري باشم .

خواسته هايم چونان رويايي شيرين

در فراسوي زمان

راهي جز آرزو

به حكم ناخواسته هايم ندارند .

كاش پروانه را بيابم

تا  به شاگردي ، مرا گويد  

كه چگونه خواسته هايم ، نا خواسته هايم نباشند .

نواهاي هم وزن يك خاطره

آوازهاي بي درد اين گستره

زمان در انتهاي اين مصرع پر مي كشد

به بي نهايت آرزوهاي  سرد‌ِ يك حادثه

روح ،‌ خسته از هم خوابه هاي هرزه

و جسمي زجر كُش مي شود در هر لحظه

آغاز پروازهاي شوم ِ اين دهه

در وهم و هبوط  آن تجربه

و پاياني خيس

از دلهره هاي يك عارضه

كه در بي كراني روياها

 به خاك نمي سپارد

تنها شاخه گل خاطراتش را

به هر کسی که می نگرم در شکایت است

در حیرتم که گردش گردون به کام کیست؟!

                                                    ( طایر شیرازی)

* من چی بگم؟ این بیت از طایر همه چی رو گفت. . .  

قلمم چيزي نمي تونه بنويسه جز اينكه تسليت بگه اين غم بزرگ رو به دوست عزيزم ارزوي صبر جميل براي ايشون  از خداوند متعال داشته باشه .

پ.ن : هوا خیلی سرد شده همش لرزیدم .

سو سوي نور كوچكي

از دور پيداست .

كو چه عاريست ازعبوري گم

سايه اي مدفون به زير سُم

در پس اين پيچ و خم هايش

نيست ، هيچ نجواي موزوني

ارام است.

 آرام تر از يك خواب خوش

در واپسين لحظه هاي عمر

مردمانش ، همه عريان 

ايستاده و شاهد  ، همه لرزان

عا ريست از عبوري گم

كوچه باغ صفحه ي بيستم

و سو سوي نور كوچكي

...